Zespół Napędowy

 

 

Napęd samolotu stanowi je­den silnik turboodrzutowy AL-2IF3 konstrukcji zespołu Archipa M. Lulki. Składa się z 14-stopniowej sprężarki, ruro­wo-pierścieniowej komory spalania
i trzystopniowej turbiny osiowej, przelotowej komory do­palacza i regulowanej dyszy
w całym za­kresie pracy silnika.

Uruchamianie silnika odby­wa się poprzez rozrusznik turbi­nowy TS-21 (rozpędzany roz­rusznikiem elektrycznym). Tur­bina obraca wirnik sprężarki, która zasysa powietrze, spręża je i tłoczy do komory spalania. Z umieszczonych tam 12 wtry­skiwaczy w strumień powietrza wtryskiwane jest paliwo, które ulega spalaniu. Gazy o wysokiej temperaturze przepływają
z ko­mory spalania do trzystopniowej turbiny, gdzie wykorzystywana jest znaczna część energii. Moc uzyskiwana na wale turbiny służy również do napędu agregatów płatowcowych. Za turbiną stru­mień gazów przepływa przez rurę dopalacza i wypływa z dy­szy regulowanej z prędkością znacznie przewyższającą pręd­kość powietrza dopływającego do silnika. Dopalacz (znajdują­cy się między turbiną, a dyszą regulowaną) służy do krótkotrwałego zwiększenia ciągu. Po jego włączeniu paliwo spala się, wykorzystując tlen znajdujący się w wypływających z turbiny produktami spalania. Zwiększa się wówczas temperatura gazów przed dyszą regulowaną, co powoduje zwiększenie prędkości wypływu, a tym samym zwiększenie ciągu silnika (zużycie mieszanki w tym przypadku wynosi 20 t paliwa i 360 t powietrza na godzinę).

Zespół napędowy tworzy silnik oraz jego układy i instalacje: autonomiczny zamknięty układ smarowania, układ zasilania paliwem i regulacji, układ sterowania ruchomymi segmentami dyszy wylotowej, układ sterowania sprężarką, układ sterowania i chłodzenia turbiny, układ uruchamiania silnika i za­płonu paliwa w komorze dopalacza, układ odbioru powietrza zza VII stopnia sprężarki, układ kontroli pracy silnika, instalacja BPS-89P przeciwdziałająca wyłączaniu się silnika w powietrzu, instalacja sygnalizacji i sterowania, instalacja przeciwoblodzeniowa wloto­wego aparatu kierującego sprężarki i instalacja przeciw­pompażowa.

Największą instalacją zespołu napędowego jest układ zasilania paliwem, przeznaczony do zmagazynowania i do­starczania paliwa do silnika w każdych warunkach lotu samolotu.

W jej skład wchodzą układy:

    - systemu zbiorników kadłubowych, skrzydłowych i podwieszanych,

    - przetłaczania paliwa,

    - podpompowania paliwa,

   - nadciśnienia i drenażu,

    - gazu neutralnego,

    - paliwa sterującego,

    - zintegrowanego napełniania zbiorników skrzydło­wych,

    - chłodnicy paliwowo - powietrznej (TWR).

 

Pojemności zbiorników kadłubowych wynoszą: nr 1 – 900l, nr 2 – 1590l, nr 3 – 810l, nr 4 – 690l oraz akumulator 41l, zbiorniki skrzydłowe mają pojemność 340l, natomiast podwieszane 820l lub 1150l. Czas potrzebny do napełnienia całkowicie opróżnionego zbiornika wynosi 1-2 min. Kolejność poboru paliwa do silnika jest ściśle określona. Najpierw wypracowanych jest 250kg ze zbiorników kadłubowych nr 1, 2, 3, 4 (ze zbiornika nr 3 ok. 40kg), następnie wszystko ze zbiorników podskrzydłowych, później kolejne 100kg ze zbiorników kadłubowych nr 1, 2, 4, dalej wszystko
z podkadłubowych i skrzydłowych, ponownie ze zbiorników  nr 1, 2, 4 do poziomu rur przelewowych
i do dna, a na końcu zbiornik nr 3 – przy pozostałości 600 kg zapala się lampka ostrzegawcza. Instalacja zapewnia podawanie paliwa podczas ujemnych przeciążeń przez 15s i 3s na dopalaniu.

Monitorowanie pracy silnika zapewniają przyrządy mierzące prędkość obrotową wirnika, temperaturę gazów wylotowych silnika i rozrusznika, czas pracy silnika, ciśnienie paliwa, ciśnienie i temperaturę oleju oraz wibrację korpusu silnika. Stateczną (równomierną) prace silnika zapewnia instalacja przeciwpompażowa, zapobiegająca powstawaniu wysokoczęstotliwościowych pulsacji. Zewnętrzne dostrzegalnym elementem są klapki (zasłonki) umieszczone na wrędze nr 3. Ich swobodne wychylenie do wewnątrz wynosi max 32° +/-1°. Natomiast w SU-22UM3K działają one jako upustowo-zasilające i wychylają się również na zewnątrz, zapobiegając niskoczęstotliwościowym pulsacjom. Poruszane są siłownikami hydraulicznymi – maksymalne wychylenie do wewnątrz wynosi 39° +/-2°, a na zewnątrz 37° +/-2°. Ich praca powiązana jest z ruchem stożka wlotowego, który wysuwa się do przodu 100 mm. Dzieje się to automatycznie, z możliwością przełączenia na sterowanie ręczne.

 

 

 


Rysunki i schematy

Mocowanie silnika na płatowcu

Schemat instalacji przeciwpożarowej

Silnik


 

 
 
© Portal Eskadra 2007-2009